In harmony with rebirth of nature, the Persian New Year Celebration, or Norooz, always begins on the first day of spring, March 20th of each year. Norooz ceremonies are symbolic representations of two ancient concepts - the End and Rebirth. About 3000 years ago Persian's major religion was Zoroastrianism, named in honor of its founder Zoroaster, and arguably the world's first monotheistic religion. Zoroastrians had a festival called "Farvardgan" which lasted ten days, and took place at the end of the solar year. It appears that this was a festival of sorrow and mourning , signifying the end of life while the festival of Norooz, at the beginning of spring signified rebirth, and was a time of great joy and celebration. Norooz was officially acknowledged and named "Norooz" by mythical Persian emperor, Shah Jamshid, from Achaemenid Dynasty (500 BC). Ashaemenied created the first major empire in the region and built Persepolis complex (Takhte Jamshid) in the city of Shiraz. Norooz in Persian means "New Day" and brings hope, peace and prosperity to the world and has been celebrated among people regardless of ethnic background, political views or religion in many countries around the globe such as Iran, Afghanistan, Azerbaijan, Turkey, Uzbekistan, Pakistan, Georgia, Iraq, Tajikistan, Syria ,Armenia and India. Some of the activities during Norooz are Spring cleaning, buying new cloths, painting eggs, family reunion, giving presents, visiting neighbors and friends and celebrating by having a picnic on the 13th day of Spring.  Happy Norooz!

ای دل اگر بی خردان گویند که جان همانند تن نابود می شود و آنچه نابود شود باز نمی گردد به آنها بگو شکوفه ها می گذرند اما بذرها می مانند و این است جوهر جاودانگی...

حکمت به گفتار و کلمات نیست بل معنایی است در جان کلمات...

                                                                 "جبران خلیل جبران"

When every day seems the same ,it is because we have stopped noticing the good things that appears in our lives...

When we least expect it,life sets us a challenge to test our courage and willingness to change...

خوبید؟؟ من که خیلی خوبم--آخه بعد از یه هفته تو خوابگاه موندن اومدم خونه

البته فکر نمی کردم به این زودی برگردم ولی خب نشد

تصمیم دارم یه وبلاگ دیکه بسازم و خاطرات دانشگاه و خوابگاه رو توش بنویسم(به پیشنهاد یکی از دوستان)

البته اگه وقت داشته باشم

به هر حال اگه وبلاگو ساختم لینکشو میذارم تو وبلاگ

خوش باشید

بای

ببخشید که دیر به دیر آپ می کنیم--تا چند ماه پیش که درگیر کنکور بودیم--الان هم دانشگاه

راستی نگفتم کجا قبول شدم-خب بتشه میگم

من ادبیات انگلیسی شهید بهشتی تهران قبول شدم-مینا هم مهندسی برق دانشگاه شیراز

اولش خوشحال بودم ولی الان 

امروز اولین جلسه کلاسمون بود--اول از همه که تمام هم کلاسیام تهرانی هستند-بعدش اگه بدونین با چه رتبه هایی اومدن--همشون ۶۰۰-۷۰۰-۸۰۰ هستن--منم با ۵۸ اونجا قبول شدم-نمیدونم این سازمان سنجش چیکار کرده امسال؟؟ هرکاری کرده حق ماها خیلی ضایع شده

خب دیگه چه میشه کرد-- اینم از جفای روزگاره دیگه

فعلا-تا بعد

بای 

سلام. این متنو یکی از دوستام واسم فرستاده.شما هم بخونید. قشنگه....

Once upon a time the colors of the world started to quarrel: all claimed that they were the best, the most important, the most useful, the favorite..

GREEN said: “Clearly I am the most important. I am the sign of life and of hope. I was chosen for grass, trees, leaves - without me, all animals would die. Look over the countryside and you will see that I am in the majority.”

BLUE interrupted: “You only think about the earth, but consider the sky and the sea. It is the water that is the basis of life and drawn up by the clouds from the deep sea. The sky gives space and peace and serenity. Without my peace, you would all be nothing.”

YELLOW chuckled: “You are all so serious. I bring laughter, gaiety, and warmth into the world. The sun is yellow, the moon is yellow, and the stars are yellow. Every time you look at a sunflower, the whole world starts to smile. Without me there would be no fun.”

ORANGE started next to blow her trumpet: “I am the color of health and strength. I may be scarce, but I am precious for I serve the needs of human life. I carry the most important vitamins. Think of carrots, pumpkins, oranges, mangoes, and paw paws. I don’t hang around all the time, but when I fill the sky at sunrise or sunset, my beauty is so striking that no one gives another thought to any of you.”

RED could stand it no longer. He shouted out: “I am the ruler of all of you - I am blood - life’s blood! I am the color of danger and of bravery. I am willing to fight for a cause. I bring fire into the blood. Without me, the earth would be as empty as the moon. I am the color of passion and of love, the red rose, the poinsettia and the poppy.”

PURPLE rose up to his full height.. He was very tall and spoke with great pomp: “I am the color of royalty and power. Kings, chiefs, and bishops have always chosen me for I am the sign of authority and wisdom. People do not question me - they listen and obey.”

Finally, INDIGO spoke, much more quietly than all the others, but with just as much determination: “Think of me. I am the color of silence. You hardly notice me, but without me you all become superficial. I represent thought and reflection, twilight and deep water.. You need me for balance and contrast, for prayer and inner peace.”

And so the colors went on boasting, each convinced of his or her own superiority. Their quarreling became louder and louder. Suddenly there was a startling flash of bright lightening - thunder rolled and boomed. Rain started to pour down relentlessly the colors crouched down in fear, drawing close to one another for comfort.

In the midst of the clamor, RAIN began to speak:

“You are foolish colors, fighting amongst yourselves, each trying to dominate the rest. Don’t you know that you were each made for a special purpose, unique and different? Join hands with one another and come to me.”

Doing as they were told, the colors united and joined hands. RAIN continued:

“From now on, when it rains, each of you will stretch across the sky in a great bow of color as a reminder that you can all live in peace…for the rainbow is a sign of hope for tomorrow.”

And so, whenever a good rain washes the world, and a rainbow appears in the sky, let us remember to appreciate one another.

خبری از دل پردرد گل یاس نداشت

باید این طور نوشت:

هر گلی هم باشد زندگی اجباریست....

کم کم داره مدرسه ها شروع میشه. به همین زودی یه سال گذشت. ما هم دیگه میریم پیش دانشگاهی و به امید خدا باید حسابی درس بخونیم. اومدم بگم که تا سال دیگه بعد از کنکور آپ نمی کنیم.

ولی دعا کنید که بعدا با خبرای خوش بیایم.

دعا یادتون نره.

فعلا خدانگهدار

This letter was written by an employee of NIOC national, about fifty years ago. Some one pulled it out of the archive for laughs. But the name of the person who wrote this letter has been erased for secrecy.

Dear Mr. Hamilton:

Hello sir .  I am your servant , very very  much . I am writing to you because all the way to the handle of knife has reached my bone. My hands grab your skirt. Mr. Hamilton please reach my scream . Mr Hamilton from the hands of this man , I don’t know what a wood hand I have sold him that from the very first day he has been pulling the belt to my lift . With all kind of cat dancing he has tried to become the eye and light of Mr. Hamilton.He made so much mouse running that finally Mr. Wilson became donkey and appointed Mr. Ahmadi as his right hand and told me to work under his hand . Mr. Wilson promised me that next year he would make me his right handman but my eye didn’t drink water and I knew that all these were hat play and and he was trying to put a hat on my head . I put the seal of silence to my lips and didn’t say anything . since that he was just putting watermelon under my arms knowing that his transfer was only good for his aunt . I started begging him to forget that I ever come to see him and forget my visit altogether. I said you saw camel, you didn’t see camel …. But he was not getting off the evil s donkey what headache shall I give you. I am now forced to work in the mailhouse with bunch of blind bald height and half height people.. Imagine how much my nose burns. Mr. Hamilton I turn around your head . You are my only hope and my back and shelter …… I swear you to 14 innocents . please do some work for me …. In the resurrection day I will grasp your skirt . I have six head bread eater . I kiss your hand and leg.

Your servant.

 امروز صبح که از خواب بيدار شدي،نگاهت مي کردم؛و اميدوار بودم که با من حرف بزني،حتي براي چند

 کلمه،نظرم را بپرسي يا براي اتفاق

خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد،از من تشکر کني.اما متوجه شدم که خيلي مشغولي،مشغول انتخاب

 لباسي که مي خواستي بپوشي.

وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي وقت داري که

 بايستي و به من بگويي:سلام؛اما

تو خيلي مشغول بودي.يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک

 صندلي بنشيني. بعد ديدمت

که از جا پريدي.خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛اما به طرف تلفن دويدي و در عوض به دوستت

 تلفن کردي تا از آخرين شايعات

ا خبر شوي. تمام روز با صبوري منتظر بودم.با اونهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلاً وقت نداشتي با

 من حرف بزني.متوجه شدم

قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني،شايد چون خجالت مي کشيدي که با من حرف بزني،سرت را به

 سوي من خم نکردي. تو به

خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري.بعد از انجام دادن چند کار،تلويزيون

 را روشن کردي.نمي دانم

تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي

 آن مي گذراني؛ در حالي که

درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو

 در حالي که تلويزيون را نگاه

مي کردي،شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي. موقع خواب...،فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از

 آن که به اعضاي خوانواده ات

شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي.اشکالي ندارد.احتمالاً متوجه نشدي که من

 هميشه در کنارت و براي کمک به

تو آماده ام. من صبورم،بيش از آنچه تو فکرش را مي کني.حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور با

 ديگران صبور باشي.من آنقدر دوستت

دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر يک سر تکان دادن،دعا،فکر،يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد.

 خيلي سخت است که يک مکالمه

يک طرفه داشته باشي.خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به اميد آنکه شايد امروز

 کمي هم به من وقت بدهي.

آيا وقت داري که اين را براي کس ديگري هم بفرستي؟ اگر نه،عيبي ندارد،مي فهمم و هنوز هم دوستت

 دارم. روز خوبي داشته باشي...

 از طرف...دوست و دوستدارت:خدا

ellipsis: Leaving out words when their meaning can be understood from the context.

e.g. (it is) Nice day, isnt it?

   gender: the use of different grammatical forms to show the difference between masculine,feminine and neuter ,or between human and non-human.

e.g. he, she, it, who, which

gradable: pretty, hard or cold are gradable adjectives: things can be ,hamore or less pretty  or cold. adverbs of degree (like  Rather , Very) can be used with gradable words . perfect or dead are not gradable words : we do not usually say that something is more or less perfect ,or very dead.   

Happy New Year

همین که از در مدسه وارد شوید تابلوی سوم مهندسی به چشم می خورد. کلاس زبان فارسی ساعت 2:00 شروع می شود که البته چند تن و اندی از دوستان خوابگاهی به دلیل بعد مسافت (الکی) کمی دیر به کلاس می آیند (حدودا 20 دقیقه).

خلاصه تا می خواهد کلاس آرام و قرار بگیرد حدودا ساعت 2:30  است . آه چقدر این جماعت انسان صفت پررو هستند هرچه استاد گرامی به ما نظر می افکند از رو نمی رویم اما لحظه ای بعد از رو می رویم و کمی خجل می شویم . اکنون زمان درس پرسی فرا رسیده است. ترس و دلهره در دلهای مهندسان جوان  خانه کرده است دفتر کلاسی ورق می خورد : طاهره ....... اما زمان اقتضا نمی کند که درس پرسیده شود پس به جلسه آتی موکول می شود. با نام خدا تدریس آغاز می شود همه در حال و هوای درس هستیم که ناگهان نعیمه (یکی از بچه ها که همیشه سوال می پرسه. اون هم چه سوالایی)به وسط می پرد وبا سئوالی تکراری ما را کفری می کند . تا خانم .....(دبیر زبان فارسی) می جنبد که به او جواب دهد هرج و مرج در کلاس خانه میکند . اکنون بساط  کاغذ و شهر بازی و نقطه بازی و اسم فامیل و... روی صندلی سارا و سارا پهن است فرشته با گوشی خود ور میرود و sms,   ، send  می کنه بیچاره لیلا (خودم) از شیطنتهای سارا که گهگاهی مقنعه از سر او بر می کشد کچل شده است. دقایقی بعد دوستان احساس ضعف و گرسنگی می کنند . به ناچار باید به کیف لیلا (خودم) که همیشه پر از شکلات و آبنبات و شیرینی و... است متوسل شوند . در این موقع است که  ابنات و شکلات را در حال پرواز در هوا می بینی. چندی از دوستان نیز در کنار بخاری به خوابی خوش فرورفته اند و چندی نیز در حال خلق آثار هنری  خود بر روی دسته صندلی هستند. صدای سکوت بر کلاس طنین انداز می شود گویا مطلب برای نعیمه جا افتاده است . از شواهد معلوم چنین بر می آید که درس تمام شده .نوبت به حل خودآزمایی می رسد جواب دادن به هر سئوال کلاس را زیرورو می کند. معمولا در این مواقع تصویر داریم اما صدا قطع و وصل می شود و آنتن نمی دهد خانم .... به طرف میز می رود . دیدگان همه به جمال شکافته شده  میز منور می شود . حالا دیگر بحث کلاس عوض می شود و به میز کشیده می شود .میزی  که دیگر توان توسری های خانم ... (دبیر حسابان) ودگر استادان را ندارد چرا که به فرموده خانم .... ( دبیر تاریخ) اگر ضربه ای به میز نهیم باید تکه دومش را در ته کلاس بیابیم اما ان شاالله با بررسی کمیته امداد تا بدو ورود به دانشگاه این میز مرمت می گردد یا احیانا با میزی مستعمل تعویض می گردد . بازار داغ می شود. پای مهتابی و گلوپ(لامپ) های سوخته و از همه مهمتر سقف در حال ریزش نیز به وسط کشیده می شود . در این کلاس هر چیزی به نوعی ابراز وجود می کند . چشمها به سقف دوخته می شود . قطره قطره آب بر سر خانم ... می چکد که این امری است طبیعی اما همه با خود می اندیشند که سرانجام این سقف بر سر چه کسی آوار می شود .اگر از سازمان فرهنگی به این دبیرستان پا نهند همه این جوجه مهندسان باید فاتحه درس و  دانشگاه را بخوانند چرا که از دگر روز دبیرستان نمونه  دولتی .... به موزه ای تاریخی تبدیل می شود .اکنون عده ای از بچه ها پا به مسایل خارج از گود می گذارند و در توهم اردوی مشهد سیر می کنند . حالا دیگر نوبتی هم باشد نوبت به طاهره .... می رسد: خانم خسته نباشید . جمله زیبا ، پر معنی ، اما بی فایده طاهره .. که در حوالی ساعت 3:15 در کلاس طنین انداز می شود . همگی بی صبرانه منتظر این اشاره شیرین و تکراری بودیم. بدنبال این شعار حلقه اتحاد و هم بستگی مان محکم می شود و همگی با هم از این روزگار جفاپیشه می نالیم . اما مسئله این است که آیا چهارشنبه کلاس داریم یا نه؟ هرچه می گوییم خیلی جلو هستیم و تجربی ها درس 9 هستند کارگر نمی افتد و حرف خانم ... به کرسی می نشیند و قرار بر این می شود که چهارشنبه کلاس برگزار شود اما تا چهارشنبه هم خدا کریم است . خدای عز و جل اسباب کنسل کردن کلاس را فراهم می آورد . همه به ساعت ها نگاه می کنند .چرا زنگ نمی خورد؟ مریم می گوید گویا برق رفته است . همه می خندند و حالا خانم ... باید از مسیر صعب العبور بین صندلی ها عبور کند . بعد از تحمل یک ساعت و نیم عذاب الهی از این وضعیت خفقان بار رهایی می یابد و آزادی را به چشم خود می بیند اما دیگر رمقی برای ایشان نمانده است.

این هم یه توصیف از کلاس زبان فارسی سوم مهندسی دبیرستان مثلا نمونه دولتی ..

البته ناگفته نماند که من خودم این متن رو ننوشتم و یکی از دوستام اینو نوشته.

نظر یادتون نره

    With a heavy , heavy heart,

Out i go and touch the darkness of the night

The light of contact is out,

No one shall introduce me

To the sunlight,

No one shall take me

To the feast of sparrows.

Remember the flying

The bird is dying.